Showing posts with label travel. Show all posts
Showing posts with label travel. Show all posts

Thursday, June 11, 2026

Why Flying is Safer Than Driving: The "Amateur Variable"

When travelling by air, the most dangerous part of your journey is the drive to the airport. Your annual odds of dying in a car crash are roughly 1 in 8,500, compared to 1 in 11 million for a commercial flight. Since we travel infrequently by air, a better risk comparison is to use per mile risk, where cars are 519 times more dangerous than planes.

While aerospace engineering, regulations and air traffic control deserve a lot of credit, the underlying secret to aviation safety comes down to a fundamental human truth: the total elimination of the amateur operator.

The barrier to entry for an automobile driver’s license is low. You pass a basic test in your youth, and for the next several decades, you are rarely, if ever, re-tested.

When you slide onto the highway, you are operating in a chaotic, tight, two-dimensional space. You are sharing the asphalt with drivers who might be fatigued, distracted by a text message, impaired by alcohol, or simply having a bad day. On the road, your safety depends heavily on the unpredictable decisions of amateurs.

An airline cockpit is a zero-amateur environment. To sit in that seat, a pilot must log hundreds of hours of initial training, pass rigid medical screenings, and clear random drug tests. More importantly, their education never stops. Every six months, commercial pilots are forced back into high-fidelity simulators to be tested on the absolute worst-case scenarios: engine blowouts, severe turbulence, and system failures.

Furthermore, aviation operates under strict Crew Resource Management protocols. There is no room for ego or unmonitored human error; every action is checked and cross-checked by a qualified co-pilot, backed by an automated system of digital guardrails. If a driver falls asleep at the wheel, the car becomes a missile. If a pilot faces a medical emergency, a second, equally trained professional instantly takes the controls.

Odds of Dying


8,500  ≈ 340,000,000 / 40,000

Thursday, August 21, 2025

Germany-Switzerland Train Tour

This August we embarked on a train tour across Germany and Switzerland, visiting a different city every day. Our route was: Düsseldorf – Köln – Koblenz – Heidelberg – Freiburg – Luzern – Interlaken – Bern – Zürich – Stuttgart – back to Düsseldorf

We chose the cities so that each train journey was around one hour. Every afternoon, we traveled to a new city, rested at the hotel, took an evening walk, ate dinner, then the next morning had breakfast, checked out while leaving our baggage at the hotel, explored the city for a couple of hours, picked up our luggage, and continued on to the next city.

Booking Trains and Hotels

We had secured our train tickets and hotel bookings as early as April. It is not critical for train tickets because you will always find a train with paying around 20% more if you buy on the day of your journey. Buying individual tickets for each route was much cheaper than buying a Eurail Pass. Hotels must be booked in advance, otherwise you won't be able to find a room.

The entire process was digital. To buy train tickeds, we used DB Navigator, bahn.deOmio for Germany and SBB for Switzerland. You don’t need a physical ticket to board—just show the QR code to the ticket inspector after finding a seat. Seats usually display their reservation status on a small LCD screen next to them. If you don’t have a reservation, simply choose a seat that isn’t reserved.

We used Booking.com for hotel bookings, making sure our hotels were within 15 minutes walking distance of of train stations. We complemented our city explorations with walking routes from the GPSmyCity app (20 USD/year).

Trains

  • German ICE trains were fast, comfortable, with free WiFi and quiet 1st class cars.

  • Note that sometimes they change the train platform/track number ("Gleis" in German). Pay attention to the screens and announcements. In the photo below, the platform of our train has been changed from 5 to 4:

  • Swiss regional trains were slow and more scenic, but 2nd class trains typically lacked WiFi. Even station WiFi required SMS verification—which didn’t accept Turkish numbers. That left us dependent on hotel WiFi unless we wanted to pay roaming fees.

  • Trains generally ran within 10 minutes of their scheduled time.

  • Seat reservations cost 7 euros per person, but if you travel outside rush hours, they’re unnecessary, there are plenty of empty seats.

One of the trip’s strongest impressions was how deeply rail networks shape daily life in these countries. Every town is linked by trains running at 150 km/h or more. This creates not just convenience for travelers, but also massive employment opportunities for technicians, engineers, and operators who maintain and innovate these networks.

As the saying goes: "A developed country is not a place where the poor have cars. It's where the rich use public transportation." For a deeper dive into this idea, I recommend the YouTube channel Not Just Bikes.

Practical Travel Notes

  • We were always able to pay by credit card. Only once did my card not work in a grocery store, and I had to pay in cash. Having 200 euros in cash will be more than enough.

  • Breakfast: Hotel breakfasts average 20 euros per person. Since we had modest breakfast needs, we skipped them, preparing our own breakfast, using our own egg cooker. A nice side benefit was that we didn’t have to conform to the hotel’s breakfast hours and each member of our family could sleep as much as they wanted. Grocery chains like REWE, Lidl in Germany and Coop in Switzerland became our go-to spots. Here is our typical breakfast:

  • In Switzerland, our egg cooker required a Euro-to-Swiss (Type J) adapter because it had thick pins, while Swiss electrical outlets are designed for thin ones:

  • Tap water: Safe and free everywhere.

  • Weather: It was a pleasant 25 °C on August 4, but by August 11 a heat wave had reached Germany and Switzerland, with temperatures rising to 35 °C, making walking exhausting. It lasted for a week and subsided just as we returned. Locals said this happens only once a year, and we were a little unlucky to catch it.

Tuesday, June 22, 2010

Bolu Aladağlar Yürüyüşü

Pazar günü Bolu/Aladağlar'a yürüyüşe gittik.

Tuesday, May 11, 2010

İkinci geleneksel ağaç bayramı

Güncelleme (6 Ocak 2010): Tohum halinde ağaç ekimini kolayştırmak için bir buluş: Groasis waterboxx

Geçen yılki fidan dikimimizin ardından bu yıl da yine Çorum / Alaca / Gökören köyüne gidip iki sedir ağacı fidanı diktik. Böylece sedir ve karaçamın farklı ağaçlar olduğunu öğrendik. Eskiden ikisi de aynı gibi gelirdi, adlarını da bilmez, hepsine çam derdim. Şimdi ise heryerde gözüme çarpıyorlar, enteresan... Kathy Sierra'nın sunumunda bahsettiği birşeyler öğrendikçe hayatı daha yüksek çözünürlükte görmeye hoş bir örnek... Sedir ağacının iğne yaprakları daha kısa (ve can acıtıcı), karaçamınkiler daha uzun.

Saturday, April 24, 2010

Hertz Lost & Found

During my trip to the USA in February, I rented a car from Hertz in New York JFK Airport. When I returned the car I forgot my GPS Navigator in the car. Unfortunately, I realized it after I was back home in Turkey.

I searched the internet about what to do and usually found discouraging experiences (1, 2, 3, 4). I tended to give up (I am lazy) but my wife Derya insisted that I at least try. So I did. Below is the timeline:

Saturday, April 10, 2010

4. Rafting Şenliği

Geleneksel Düzce Büyük Melen rafting şenliğimizin bu yılki ayağını 3 Nisan'da gerçekleştirdik. Benim gibi tecrübeli raftingciler (!) için aşırı heyecanlı olmasa da arkadaşlarla hoşça vakit geçirmek için iyi bir aktivite. Notlar:

* Ankara'dan katılan gurubumuz için adam başı ücret: 130 TL. Ücrete dahil olanlar:
** Ulaşım (Kendimiz ayarladık, daha doğrusu Mehmet Bey ayarladı)
** Açık büfe kahvaltı
** Rafting malzemeleri
** Açık büfe öğle yemeği

* Düzce Rafting (Şaban Bey?) işi ilerletmiş. Gerek yemek, gerekse rafting sonundaki duş imkanları iyileştirilmiş.

* C.tesileri daha kalabalık. 100'e yakın insan vardı. Çok problem olmadı ama pazar daha sakin olur herhalde.


mp3: Owl City - Fireflies
Nefis bir mashup: Norwegian Recycling - Soul of Fireflies

Thursday, April 23, 2009

Gölcük 2

Bolu/Gölcük'e en son 2006 Eylül'ünde gitmiş, hep tekrar gitmek istemiştik. Kısmet bugüneymiş.

Sandviçlerimizi hazırlayıp termosa da çayımızı koyup düştük yola. Tabiatta mangala karşı olduğumu daha önce de söylemiştim. Ortalığın içine etmenin (tabiat kokusu yerine mangal kokusu hakimdi) yanısıra yükünüzü ve yapmanız gereken işi arttırıyor. Çevrenin tadını çıkaracağınıza, yemeğe konsantre olmak zorunda kalıyorsunuz. Gölcük yemek için bir dekor değil, yemek çabucak halledilmesi gereken bir angarya (annem bu yorumumdan hoşlanmayacaktır). Basit kaşarlı sandviçler yeterli. İki kişinin yükü, küçük bir sırt çantasını geçmemeli.

Hava serindi ve sis hakimdi. Gölü aheste tempoyla turladıktan sonra biraz da arabada kitap okuduk ve Ankara'ya döndük. Sonbaharda tekrar görüşmek üzere...



Monday, February 09, 2009

Ürdün Gezisi

Geçen haftasonu Ürdün'e gittik. Maksadımız oradaki akrabalarımızı ziyaret etmekti, turistik kaygılarımız yoktu.

Önce kısa bir tarihçe: Osmanlı'nın son döneminde (1860'lar) gerçekleşen Kafkas göçleri sırasında Kafkasya'dan gelen nüfus Osmanlı'nın çeşitli bölgelerine dağıtılmış. Bu bölgelerden biri de bugünkü Ürdün. 150 yıl önce aynı aşiretin (teip) bir bölümü Kahramanmaraş'a yerleşirken bir bölümü de Ürdün'e gitmiş.

Ancak bağlar zayıflasa da kopmamış. İlk bağlantı 1950'lerde kurulmuş olsa gerek. Raed'in dedesi Osman Ebubekir benim babamın dedesi olan Musa'yı bulmuş. Hatta o kışı (Kasım'dan Haziran'a kadar) bizim köyde geçirmiş, babam hatırlıyor. Ancak sonra çok görüşme olmamış.



Ramazan amcam okuldan bir arkadaşını ziyarete Ürdün'e gittiğinde (1980'ler) Raed'in babası olan Haani ile tanışmış. Haani de bizi ziyarete geldiğinde Raed'le maceramız başladı, yandaki fotoğraf o günlerden.





İşte yıl 2009'u gösterirken Ürdün'dekiler ne yer ne içer diye merak ettik ve düştük yola.

Bizi Raed ve eşi Eman misafir etti. Raed Arapça'da kaşif, öncü gibi bir anlama geliyormuş. Geleneksel İslam sanatları ile ilgili bir projenin yürütücülüğünü yapıyor. İsim hafızam sıfır olduğu için kendime not: (Aya, Abdullah, Haşim) Haani - Naima, Berihan (Nancy) - Adil, Ghada (Nalan) - Muhammed, Dima - Şemsi, Mahir - Lara (Aydın), Daana


Raed'in babası Haani 1937 doğumlu. Annesinin adi Naima. Raed’in dedesi Osman Ebubekir Osmanlı ordusunda subay imiş, çocuklarına da Türkçe öğretmeye çalışmış. Kafkasya’dan Türkiye’ye geldiğinde 11 yaşındaymış. Sonra Ürdün’e göçmüşler. Ürdün’de karışıklık çıkarsa Türkiye’ye gidin, Kafkasya'ya dönmeyin dermiş. İlk yerleştikleri yer olan Sweileh'te bir sokak Raed'in dedesinin adını taşıyor. Bir başka sokak ismi: Abdullah bin Sheshani. Sheshani = Arapça'da Çeçen

Raed ve ailesi bizi nefis bir şekilde ağırladı, herkes çok içten ve ilgiliydi. Hayat-ı turistliğimde böyle mükemmel bir ağırlama nadiren gördüm.

Ürdün hakkında kısa kısa:
* Ürdün’ün geçim kaynağı kaliteli insan gücü imiş. Ortadoğu ülkeleri arasında eğitim, sağlık ve teknoloji alanında ilerde imişler. Ortadoğu ile iş yapmak için iyi bir atlama tahtası imiş.
* Su kıt, yaz 8 ay sürüyor.
* Başkent Amman denizden 1000 m yüksekte, hava sıcaklığı Ankara’ya benziyor, 5 derece kadar daha sıcak. Şehir düzeni olarak Ankara’ya benziyor.
* Amman’a yarım saat mesafedeki Ölü Deniz’de hava sıcaklığı bariz yüksek.
* Türkiye'deki Ihlamurlar Altında dizisi meşhur. Diğer bir dizi Kurtlar Vadisi. Türkçe şarkılar da seviliyor. Beni en çok şaşırtan Raed'in Leman Sam ve Edip Akbayram parçaları dinliyor olmasıydı.
* Çayı su bardağı ile içiyorlar. Dem ve su birlikte, o nedenle herkes aynı demde içiyor. "Çayım açık olsun" derseniz, size ayrıca su kaynatılması gerekiyor.

Kral portreleri hep gülümsüyor, aşırı ciddi/dindar bir görüntü çizmiyorlar. Şu anki kral Abdullah'ın gençken Star Trek'te ufak bir rol almış olması bana sempatik geldi.






* Kadınlar rahat, çok sayıda kadın araba kullanıyor.,
* Türkçe'de Arapça kelime bol olduğundan bazen ingilizcesini hatırlayamadığım şeylerin Arapça'sını söyleyince anlıyorlardı. Örnekler:
** Yani
** Hamam = Güvercin, hammam = bildiğimiz hamam
** Belki
** Mecbur
** Karpuz
** Nohut
** Sarımsağı "soorumseykh" diye telaffuz edişlerine hasta oldum, sürekli "soorumseykh" diyesim geliyor.
* Dönere "çövürme" diyorlar, %99 çevirme kelimesinin Arapça telaffuzu... Enteresan olan Türkiye'de kimsenin dönere çevirme dememesi.
* Barlarda içki satılıyor ancak market veya büfe gibi yerlerde içki ruhsatı sadece Hristiyan'lara veriliyor. İlginç bir başka kısıt nargile ve içki ruhsatının aynı yere verilmemesi, birini seçmeniz gerekiyor.
* Ortadirek ve üstü evlerde Endonezya'lı veya Filipinli hizmetçi çalıştırılıyor.
* Yav bu seyahat bloğu işi amma zormuş, kısa kısa notlar yazdığım halde imanım gevredi!

Fotolara gelince... Herbirini tek tek koymaya feci üşendim şimdi. Buyrun size slide show [21.08.2025 Slide show Flash kullandığı ve Flash artık browser'lar tarafından desteklenmediği için çalışmıyor]. Ayrıntı merak eden comment yazsın, orada cevaplarım. Göl gibi olan yer Ölü Deniz (nam-ı diğer Lut kavminin helak olduğu Lut gölü), tarihi ortam ise eski bir Roma yerleşim yeri olan Jerash. Ölü Deniz'in tadına baktım, hakikaten çok tuzlu.

Wednesday, August 06, 2008

Londra seyahati

23-27 Temmuz tarihlerinde Londra'daydık. Londra'da en dikkat çekici olan kalabalık ve yüksek tempo idi. Caddelerin darlığından yan yan yürümek pek nasip olmuyordu. Bir de hep soldan yürümek gerekiyordu.

Melbourne House Hotel'de konakladık. Oteli beğenmedik çünkü klima yoktu ve caddeye baktığından geceyarısına kadar gürültü oluyordu. Hava da bunaltıcı olunca rahat etmedik. İyi yanları otelde kettle olması, sabah kahvaltısı dahil olması ve yardımsever çalışanlardı. Ama oteli önermem.


Yemek konusunda Londra daha rahattı. Kaldığımız otelin yakınında Sainsbury's vardı. İçindeki yemek seçenekleri Paris'teki Monoprix'ten çok daha fazlaydı. Diğer alternatif de Tesco marketleri. Favori yemeğimiz makarna üstü ton balığı salatası oldu. Otelde kettle olduğu için makarna yapabildik.

Londra metrosu başarılı, herşey gayet açık seçik. Kendinize bir Oyster kart alıp lazım oldukça bu karta para yüklüyorsunuz. Yine de her seyahat 1.5 pounda patlıyor. Tek sıkıntı aşırı kalabalık, hele de iş çıkış saatlerinde... Resmen sele kapılıyorsunuz. Metronun kendisi de acaip gürültülü çalışıyor, bağırmadan anlaşmak imkansız. Eğer uzun mesafe gidecekseniz her durağın 3 dakika süreceğini düşünerek hareket edin, metro demek ışınlanmak demek değil (biz bir randevuyu kaçırdık bu yüzden).

Gezdiğimiz yerler:

Science Museum (bilim müzesi), giriş bedava. Simülatör 4 pound, son derece gereksiz. Müzenin güzel yanı interaktif olması. Özellikle küçük çocukların ilgisini çekecek oyunlar mevcut. Daha yeni yürümesini öğrenmiş çocukların ne yaptıklarını pek anlamadan da olsa bilim ile eğlenceli bir etkileşime girmelerini görmek güzeldi.

Natural History Museum (doğa tarihi müzesi), giriş bedava. Science Museum'un hemen yanında.






Buckingham Sarayı. Sarayın etrafı mahşer günüydü, sarayda da bir numara yoktu, içini zaten gezemiyorsunuz.



London Eye, giriş 16 pound, sıra yarım saat. Önemli birşey değil, es geçilse olur.




Hyde Park. Güzel ferah bir yer. Londra şehir kalabalığından kurtulmak için birebir.








London Aquarium, 13.5 pound. Büyük bir akvaryum, tam boy köpek balıkları var, gidilebilir.





Otelde internet bilgisayarı yoktu, ama yakında bir halk kütüphanesi vardı. Orada randevu alarak bedava internete bağlanmak mümkün. Her kesimden vatandaşın kütüphaneyi kullanıyor olduğunu görmek hoşuma gitti. Bunda kütüphaneden bilgisayar oyun ve film dvd'lerinin de alınabiliyor olması etken. Bizdeki tozlu, sıkıcı kütüphane görüntüleri ile tezat oluşturuyor.

Dediğim gibi, Londra kalabalık, öyle müthiş bir mimari de yok. "Acep nasıl para kazanırız" diye London Eye, Dungeons, Madame Tussauds gibi şeyler uydurmuşlar. İnsanlar şaşırtıcı derecede pis, sağa sola çöp, şişe atmaktan rahatsız olmuyorlar. Londra için söyleyebileceğim özellikle Paris'ten sonra yorgun argın ve klimasız bir otelde kalarak gitmeye değmediğidir. Zati yarısını da gezmedik. Özel bir nedeniniz yoksa Londra'yı boşverin mirim.



mp3: Kara gözlüm (Ayırmasın mevlam)

Tuesday, July 29, 2008

Paris gezisi

19-23 Temmuz tarihlerinde Paris'e gittik. Paris'te dikkatimizi çeken çok sayıda tarihi eserin olması. Şehrin turistik merkezindeki tarihi-mimari doku korunmuş, İstanbul gibi içine edilmemiş.



Paris'te gezmek kolay, Şanzelize dışında caddeler kalabalık değil.







Kaldığımız otel Best Western Star Champs-Elysées. Oteli beğendik, Zafer Kapısı'na (Arc de Triomphe) 5 dakika yürüyüş mesafesinde.






Temmuz ortasında hava serin olabiliyor (20C). O nedenle yandaki portatif giyim tarzını öneriyorum. Bizim anladığımız manada öğlen saat 15:00'ten sonra oluyor. Paris'te güneşin batışı ise 21:30!




Gelelim en önemli konu olan yemek işine. Kabaca şöyle bir fiyatlandırma mevcut: 30 Euro (restoran) - 15 Euro (Hippo steak) - 7.5 Euro (McDonalds Big Tasty) - 3.5 Euro (Monoprix chicken sandwich). Ekonomi yapmak istiyorsanız önerim tüm öğünleri Monoprix'ten (Fransız market zinciri) halletmeniz.


Şunların hepsini orada bulabilirsiniz: Sandviç, kek, süt, tabak, çatal, kaşık, bıçak. Sabahları kek ve süt iyi oluyor. Öğle ve akşamları da sandviç/konserve yersiniz. Yanına cherry domates salata görevi görür.


Uzun mesafeli ulaşım için Metro kullanalım. Metro bileti olarak temelde iki seçenek var. Birincisi Paris Visite denilen günlük biletler. Biz 3 günlük aldık, adam başı 19 Euro ödedik. Bence gereksiz çünkü Paris yürünesi bir şehir. Metroyu günde ikiden fazla kullanmayın. O durumda da 3 gün x 2 kez x 1.6 Euro = 9.6 Euro harcarsınız (Paris Visite'nin yarısı). Tabi tek gidiş için fransızca bilet otomatlarını çözmeniz gerekiyor. Birilerini izlerseniz hemen kaparsınız.

Metro ile ilgili en önemli eleştirim nereye gideceğinizi sadece istasyon girişinde anlamanız, treni beklediğiniz yerde sadece o istasyonun adının yazması. İnsan güzergahı duvara koyar di mi ama? Bir kere anladınız mı gerisi kolay. Metro tünellerinde en can sıkıcı şey haddinden fazla karşılaşılan sidik kokusu.

Bizim Paris gezi programımız şöyle gerçekleşti:

C.tesi ikindi Paris'e varış. Otele ulaşım. En yakın Monoprix'i bulma. Metro ile deneme seferi.

Pazar sabah Eiffel 1. ve 2. katlar (en üst kata çıkmaya gerek yok). Sabah 9 gibi giderseniz ve asansör yerine merdiveni tercih ederseniz sıra beklemezsiniz (ama ananız ağlayabilir).




Pazar öğlen nehir turu (kişi başı 11 Euro). Sonra otobüs turu, 24 Euro! Otobüs turu o paraya değmez, kendiniz dolaşın. Monoprix pazar günü kapalı.






P.tesi sabah Louvre Müzesi'ne gittik. Müze devasa bir yer, biz yorulunca (3 saat) bıraktık.







Salı sabahı Notre Dame'daydık (içini gezmedik).










Salı öğleden sonra soluğu Sacré-Coeur'de aldık. Derya ile aramızda Kör Sakrı'nın Yeri diye isimlendirdik (!) İçerdeki Hristiyan ayinini izledik.





Çarşamba sabah: D'Orsay Müzesi









Çarşamba öğleden sonra Eurostar treni ile Londra'ya yolculuk (2.5 saat). Trende ilgimi çeken yüksek hıza (300 km/saat) rağmen son derece sessiz olmasıydı. Londra macerasını ısrarla bekleyiniz (Paris macerasını yazmak 3 saatimi aldı).

Paris bugüne kadar gördüğüm tarihi en zengin şehir. Heryer bir savaşın, bir tarihi olayın anılarıyla dolu. Üstelik hepsi bakımlı. Paris'teyken bol bol gülümseyin, bonjour, sibuple, merci deyin, kendinize ve etraftakilere kibar davranın. Fransızlar cana yakın insanlar, hanzo gibi davranmazsanız herkes size olumlu mukabelede bulunur. Çat pat ingilizce ve tarzanca ile işinizi halledersiniz. Paris'e gidiniz kuzum.

Au revoir...

Güncelleme (11 Haziran 2011): Paris'i bisikletle gezmek lazım. Kahvaltıda tereyağı lezzetli imiş.


mp3: Shantel - Disco Partizani

Thursday, October 06, 2005

USA report - 3

Aberdeen Proving Ground (APG) is a nice place...


We ate our lunches at the "Top of the Bay"...


By the way, Americans are obsessed with security these days...



There was an ordnance museum inside APG...


...with a giant bomb at the front...



...and lots of tanks on display outdoors...


...plus howitzers...


They had interesting stuff inside too. The antitank rifles were impressive. They look like ordinary rifles, only much bigger...



There was even an ENIAC computer!